Είσαι σοβαρός;!

Σοβαρός σημαίνει ώριμος; Ώριμος σημαίνει σοβαρός; Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει τι είναι σοβαρό και τι ώριμο;
Τι είναι αυτό που μας καθορίζει ως προς τη σοβαρότητα και την ωριμότητα μας; Σιχαίνομαι τη σοβαρότητα. Την ψευδή και όμορφα καλυμμένη με φανταχτερές εκφράσεις, χειρονομίες ακόμα και υφάσματα. Γιατί να πρέπει να είμαστε όλοι σοβαροί; Γιατί πρέπει να κατακεραυνώνουμε οποιαδήποτε προσπάθεια προς το διαφορετικό;

Το κυριότερο πρόβλημα είναι ο τρόπος που εξωτερικευόμαστε.

Λίγοι είναι αυτοί που εκφράζουν τα συναισθήματα τους. Γιατί όμως; Τι φοβούνται; Υπάρχει κάτι ομορφότερο από το να πει κανείς σε κάποιον ότι τον αγαπά; Ότι τον λατρεύει; Ότι τον μισεί; Οτι…οτι… Νιώθει ελεύθερος! Αναζωογονημένος. Μα πάνω απ’ όλα ζωντανός. Γιατί να πει κανείς σε κάποιον ότι τον λατρεύει ενώ μέσα του νιώθει ακριβώς το αντίθετο; Πολλοί είναι εκείνοι που μπερδεύουν τη σοβαρότητα με την τυπικότητα. Είναι όμως κάτι τελείως διαφορετικό. Ο τυπικός χαιρετισμός διαφέρει από έναν εγκάρδιο. Η τυπική αγκαλιά διαφέρει από εκείνη μεταξύ αγαπημένων προσώπων. Αν κάναμε πάντα τις ίδιες αγκαλιές, δίναμε τα ίδια φιλιά, τότε πως θα ξεχώριζαν οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάμε; Οι άνθρωποι εκείνοι που μας κάνουν να νιώθουμε ξεχωριστοί; Μας έχουν μάθει να συμπεριφερόμαστε σε όλους το ίδιο. Να μιλάμε σε όλους το ίδιο και να περιορίζουμε με αυτό τον τρόπο τα συναισθήματά μας. Ακολουθώντας αυτή τη πεπατημένη οδηγούμαστε σε έναν ατέρμονα βρόγχο. Κάνουμε τους άλλους να πιστεύουν σε μια άλλη πραγματικότητα. Οδηγούμαστε έτσι σε άτομα που βασίζονται σε αυτές τις “ψεύτικες” σχέσεις καθώς ο κόσμος έχει γίνει τόσο καλός στο να κρύβει τα συναισθήματά του που μερικές φορές φαντάζει αδύνατο για κάποιον να ξεχωρίσει πότε συμπεριφέρεται κάποιος αληθινά και πότε προσποιείται. Ας αφήσουμε λοιπόν τις ψεύτικες συμπεριφορές και ας ξεχωρίσουμε την τυπική συμπεριφορά από την σοβαρότητα των συναισθημάτων, και ας εκφράζουμε τα συναισθήματά μας στα κατάλληλα άτομα.

Ακόμα ένα πρόβλημα είναι ο “κόσμος”. Πολλοί από εμάς, έχουμε μεγαλώσει με την φράση “Τι θα πει ο κόσμος;” Ποιος κόσμος όμως; Εμείς δεν είμαστε ο κόσμος; Γιατί όποτε κάποιος θέλει να προβεί σε μια πράξη αποστασιοποιείται από τον υπόλοιπο κόσμο ενώ ανήκει εκεί και ο ίδιος; Ο “κόσμος” είναι αυτός που μας μεταμόρφωσε σε “σοβαρά ρομποτάκια”. Φοβόμαστε τόσο πολύ να παρεκκλίνουμε από την πορεία των υπολοίπων που οποιοσδήποτε το τολμήσει, οι υπόλοιποι φροντίζουν να τον επαναφέρουν. Συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει μια λίστα με επιτρεπτά και μη πράγματα για καθένα από εμάς ανάλογα με την ηλικία ή ακόμα και το φύλο μας. Είναι κατακριτέο ένα μικρό κοριτσάκι να παίζει με σπαθιά και όπλα. Είναι καταδικαστέο ένα μικρό αγοράκι να παίζει με κουζινικά. Είναι ανώριμο για κάποιον μεγαλύτερο των 30 να ασχολείται με ηλεκτρονικά παιχνίδια. Είναι…Είναι… Προς τι οι ταμπέλες; Ο άνθρωπος μεγαλώνει και ωριμάζει. Πολλές πράξεις και συμπεριφορές του αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Μετασχηματίζονται σε κάτι πιο ανάρμοστο του εαυτού του. Τρώμε χωρίς τη βοήθεια των γονιών μας, αναλαμβάνουμε ευθύνες κ.α. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Σιχαίνομαι τη σοβαρότητα! Ορίστε το είπα! Επικροτώ κάθε προσπάθεια προς το διαφορετικό. Αυτοί είναι που τολμούν. Αυτοί είναι που δίνουν ζωή σε μια άγευστη κοινωνία. Και αυτοί είναι τελικά που αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Ζηλεύω την τρέλα των παιδιών. Την τρέλα που παρόλο που σε οδηγεί σε παράξενα και πολλές φορές επικίνδυνα γεγονότα είναι εκείνη που τελικά σου δίνει ζωή. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μην “σκότωναν” το παιδί που κρύβουν μέσα τους και που κάποτε το αγκάλιαζαν και το άφηναν να τους οδηγεί.Μακάρι να το άφηναν να ζει μέσα τους και να του έδιναν λίγο χώρο να αναπνέει. Ζούμε σε μια κοινωνία με κανόνες. Οι κανόνες δεν μας απαγορεύουν να είμαστε λίγο διαφορετικοί. Λίγο τρελοί αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Η σκέψη “Τι θα πει ο κόσμος;” έρχεται κάθε φορά που το παιδί μέσα μας ζητάει να βγει προς τα έξω να ανασάνει. Τότε εμείς καλούμαστε να πάρουμε την απόφαση. Υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να επιτρέψουμε στο παιδί μέσα μας να κάνει. Υπάρχουν όμως χιλιάδες πράγματα που ενώ είναι μέσα στα όρια, εμείς τα αρνούμαστε γιατί υπάρχει ο κόσμος.