Ο κόσμος ο μικρός

Ζήσε τη ζωή σου για να μη φοβηθείς το θάνατο. Όταν ζεις τη ζωή σου αληθινά ξέρεις ότι δε πρόκειται να πεθάνεις και, όταν εκείνη η ώρα φτάσει, θα φύγεις χαρούμενος. Η ζωή είναι μικρή. Ο κόσμος είναι μικρός. Εσύ είσαι μικρός.

70 χρόνια δεν είναι τίποτε για το σύμπαν. Δε θα παρεξηγηθεί το σύμπαν με σένα αν εφηύρες το αμάξι ή το διαστημόπλοιο, ή δεν έκανες τίποτα. Η ζωή είναι μικρή για να ασχολείται με αυτά. Ο χρόνος τρέχει. Αλλά όσο γρήγορος και να σαι δε θα τον φτάσεις ποτέ. Γιατί δε νοιάζεται για σένα. Εσύ γιατί νοιάζεσαι γι αυτόν; Ο χρόνος είναι δημιούργημα του ανθρώπου. Είναι μια λέξη για να μπορεί να προγραμματίζει και να καταλάβει γιατί αλλάζει σαν άνθρωπος. Ξέρει ότι σε 70 χρόνια αφότου γεννηθεί θα ναι γέρος και θα πεθάνει. Κ όμως όλο αυτό σε τρομοκρατεί. Σκέφτεσαι ότι σε 70 χρόνια θα πρέπει να μάθεις και να κάνεις τόσα πολλά και προλαβαίνεις. Όμως όχι, δε προλαβαίνεις. Γιατί η κοινωνία σου μαθαίνει να δουλεύεις για να ζήσεις. Και όταν δουλεύεις για να ζήσεις, δε ζεις. Επιβιώνεις. Η ζωή έχει να κάνει με το να ανακαλύψεις ποιος είσαι. Να δημιουργήσεις οικογένεια και να τιμάς αυτούς που σε έφεραν τον ίδιο στη ζωή. Αλλά ο κόσμος επικεντρώνεται στο πως να επιβιώσει. Από τους προγόνους μας, εκεί έχουμε "κολλήσει" σαν κοινωνία. Αυτό θέλουμε σαν πολιτισμός. Και δε μπορείς να κάνεις και πολλά. Αν δε δουλέψεις θα πεθάνεις. Έτσι σου έχουνε μάθει. Θα πρέπει να δουλέψεις για να βγάλεις το ψωμί σου. Όμως, αν δουλεύεις 60 χρόνια για να βγάλεις το ψωμί σου, τότε πώς θα το απολαύσεις; Τότε πώς θα σαι ορεξάτος στα 70 σου να κάνεις αυτά που θα χαιρόσουν νέος; Και έτσι κάθεσαι και νοσταλγείς αυτά που θα έπρεπε να είχες κάνει και πει. Και συμβουλεύεις το παιδί σου να μη κάνει τα ίδια λάθη με σένα. Μα δε γίνεται αλλιώς.