Όρια Ζωής

...Και ουσιαστικά γιατί να κλαίς; Γιατί να θρηνείς; Γιατί να πονάς; Από την άλλη μεριά, δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Αυτό σου επιβάλλουνε να κάνεις. Γιατί όταν γελάς χωρίς λόγο θα σε πούνε “τρελό”.

Αυτό σου επιβάλλει και η θρησκεία. Αυτο το κομμάτι του πολιτισμού σου. Δεν την κατακρίνω. Αυτή είναι μια πιθανότητα δημιουργίας του κόσμου. Γιατί, η θρησκεία είναι σοβαρή. Στην εκκλησία πάντα θρηνείς τους δικούς σου ανθρώπους – και καλά κάνεις - αλλά γιατί εξυμνείς έναν άνθρωπο όταν πεθάνει και τον υποτιμάς όταν ζει;

Δεν διαννοείσαι να γελάς στην εκκλησία. Όλοι εκεί μέσα είναι σοβαροί. Αν γελάσεις θα σε πούνε ανώριμο. Δηλαδή, για να σαι ώριμος, πρέπει να σαι σοβαρός και να μην ξεφεύγεις από αυτό που σ επιβάλλουν. Ποιοί όμως είναι αυτοί που θα μου επιβάλλουν αυτό που θα κάνω; Ίσως, έτσι είναι η ζωή. Και στην τελική γιατί να ζεις; Άλλος θα σου πει είναι πεπρωμένο. Ζεις, γιατί υπάρχει η μοίρα. Άλλος θα σ πει ότι έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Άλλος, ότι είναι απλά μια τιμωρία του θεού στον άνθρωπο. Δε μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί την απάντηση. Γιατί, δεν υπάρχει απάντηση. Υπάρχει μόνο τι πιστεύεις εσύ σαν ον. Σαν ζωντανό πλάσμα. Εγώ μπορώ μόνο να σου υποσχεθώ ότι η ζωή είναι γεμάτη δάκρυα-γέλια, λύπες-χαρές, τρεξίματα-βαρεμάρες. Η ζωή είναι ωραία μόνο όταν κάνεις αυτό που πραγματικά νιώθεις, γιατί αν δεν το κάνεις τότε δε “ζεις”. Τότε “δέχεσαι”. Δέχεσαι αυτό που σου επιβάλλουν.

Οι νόμοι. Οι νόμοι είναι καλοί. Σου βάζουν όρια. Όμως τα όρια δεν είναι καλά. Δεν σου επιτρέπουν να εξελιχθείς. Τα όρια είναι για να τα σπάμε. Όμως, αν σπάσεις το όριο, “σπας” και το νόμο. Θα σε καταδικάσουν. Έτσι, οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι να “πετάξουν”. Μόνο όσοι αμφισβήτησαν “πέταξαν”. Αυτό κάνε. Αμφισβήτησε. Και ρώτα. Να μαθαίνεις. Η ζωή είναι μικρή και τρέχει, δε περιμένει. Απλά, πρόσεχε, μην καταπατήσεις την αξιοπρέπεια κανενός.